مردی گذشت با بدن خالکوبیش
از کوچه های دهکده با اسب چوبیش

مردی شکست خورده که تعبیر مرگ بود .
لحن غریب حنجره اش ، پایکوبیش

یک اعتماد له شده چون سیب قرمزی
وقتی به خشم روی علف ها بکوبیش

رودی عمیق از خس و خارا که قرنهاست
دستی نکرده بود کمی لایروبیش

صدها هزار ماهی بی تاب مرده بود
در اشک های شور نگاه جنوبیش

آمد کنار سایه خود ایستاد و گفت:
نفرین به خاک با همه رنج و خوبیش

من سال های سال فقط دوست داشتم
خورشید را به خاطر رنگ غروبیش

                                       شاعر: نمی دونم

                                        

                                             قربان همگی شما . تا بعد.

/ 10 نظر / 3 بازدید
مصطفي كارگر

سلام. شعر زيبايی بود. فقط فضای وبلاگ کمی تاريک و اندوهناک است. به من هم سر بزنيد. من ديگه مشتری شدم.

شکر تلخ

سلام . راستش هر کی نوشته های من رو خونده گفته من هم افسرده هستم. با اينکه من اصلا افسرده يا نا اميد نيستم.... چی ميشه اينجوری فکر ميکنن در مورد آدم؟

شکر تلخ

يادم رفت بگم.... مرسی که پيشم ميآيی!

darya

ما سر خوشان مست دل از دست داده ايم.......................يه سری به ما بزن...باز منو صدابزن

darya

من آپ کردم رفيق......بيا..................ياحق

sima

سلام دوست عزيز!سر نميزنی؟ وبلاگت زيباست...تا بعد که مفصل بخوانمش.يا حق.

darya

ساغرم پر شد ز می ....ممنون صاحب می منم