دو هفته ای که از انتخابات 22 خرداد می گذرد در کنار تمام تلخی هایش درس های بزرگی هم به همراه داشت. درس هایی که با عبرت گرفتن از آنها می توان به آینده امیدوار بود و تلخی شکست امروز را به باد فراموشی سپرد. فراموش نکنیم که نتیجه این انتخابات تنها 4 سال از زندگی پیش روی مان را در بر می گیرد و با برنامه ریزی درست می توان از افزایش این چهار سال جلوگیری کرد.به شرطی که بتوانیم عبرت بگیریم و مسیر رفته را بار دیگر طی نکنیم.
کاری به این ندارم که در انتخابات تقلب شده یا نشده، چرا که دردی دوا نمی کند و چه بخواهیم، چه نخواهیم همین انتخاب تا 4 سال دیگر باقی می ماند( فعلاً از حوصله بحث این پنوشته خارج است).
این انتخابات نشان داد که اکثریت نخبگان ما ظرفیت پذیرش شکست را ندارند. یا به قول دوستی هنوز یاد نگرفته اند که خود را برای شکست احتمالی هم آماده کنند. نشان داد که چقدر نخبگان و روشن فکران ما وسعت دیدشان اندک است و فقط یک قدمی خود را می بینند و دلشان را به همین یکی دو قدم اطراف خود خوش کرده اند و قادر به دیدن افق دور دست نیستند. و طبعاً برنامه ای هم برای این افق دوردست ندارند.

به اعتقاد من دلایل شکست اصلاح طلبان را باید در دو چیز خلاصه کرد:
اولین و شاید مهم ترین دلیل شکست اصلاح طلبان ( و نه اصلاحات) عدم شناخت دقیق طرف مقابلشان بود. اصلاح طلبان فراموش کرده بودند که طرف مقابل آنها بدنه ی اصلی حاکمیت است که تمامی امکانات دولتی را در دست دارد. که در طی این چهار سال آنقدر روی قشر اکثریت جامعه کار کرده بودند که حتی نیازی به تبلیغ آنچنانی در دوره تبلیغ نامزدها نداشتند. اصلاح طلبانی که همواره سفرهای استانی احمدی نژاد را تقبیح و مورد نقد قرار می دادند از این واقعیت که خیل وسیعی از مردم در همین سفرها با شور و شوق از رییس جمهورشان استقبال می کردند غافل بودند و گویی این جمعیت را نمی دیدند و شاید هم می دیدند و این طور پیش خودشان تصور کرده بودند که عده ی کثیری از این مردم برای وقت گذرانی می آمدند. غافل از اینکه این مردم هیچ گاه این قدر از نزدیک با بالاترین مقام اجرایی کشورشان در تماس نبودند.
دلیل دوم نبود چهره ی شاخص و تاثیرگذار اصلاح طلبی در بین نامزدهای اصلاح طلب بود. میر حسین موسوی را که نمی توان اصلاح طلب واقعی نام نهاد و به هیچ وجه قابل قیاس با چهره های شاخص اصلاح طلب نیست که اگر بود در هشت سال اصلاحات اسمی از ایشان برده می شد. مهدی کروبی نیز که به اعتقاد من اصلاح طلب تر از موسوی است آن جذبه و کاریزماتیک بودن یک نامزد اصلاح طلب را نداشت. پس عملاً در این انتخابات فردی که بتواند چهره شاخص اصلاحات و قابل قبول اکثریت مردم باشد، در بین نامزدها دیده نشد. البته شاید گفته شود که چهره های شاخص اصلاح طلب از فیلتر شورای نگهبان عبور نمی کنند. من درعین این که این حرف را قبول دارم ، می گویم که باید فکری برای این مشکل پیدا کرد. وگرنه ما چند نفر را مثل خاتمی می توانیم در کشور پیدا کنیم که در عین دارا بودن تمام ویژگی های یک نامزد اصلاح طلب از فیلتر شورای نگهبان هم عبور کنند.
این انتخابات نشان داد که سران اصلاحات هنوز یاد نگرفته اند که از شکست هم می توان پیروزی ساخت ( ولو در آینده)و شکست را با یک شکست دیگر ( که نزدیک است ) به یک باخت سنگین تبدیل نکنند.
در آخر اینکه ، همیشه به آینده امیدوار باشیم و یک شکست ما را از میدان به در نکند.

" همیشه این بود
می ایستادیم
تا شب ما را فرا بگیرد
پنجره ها که گشوده می شد
خشکی به دریا می رسید
ما در ادامه ی شب
دوست داشتیم
عمق دریا را بدانیم
نمی دانستیم
بندر، روزی تمام می شود
و ما حتی ناتوانیم
تا سالی یک بار
کشتی های موافق با باد را
در بندر ببینیم..."
                                
           "شعر از احمد رضا احمدی"